thumb|300px|Historyczne szlify diamentów: 1. szpiczasty kamień 2. płaski kamień 3. pojedyncze dobro 4. podwójne dobro 5. potrójne dobro 6. starszy szlif brylantowy thumb|200px|brylanty thumb|200px|7. współczesny szlif brylantowy
Szlif brylantowy – najbardziej znany rodzaj szlifu jubilerskiego stosowanego dla diamentu, wynaleziony w XVII wieku, który wyparł dotychczas stosowany do obróbki diamentów szlif rozetowy.
Szlif brylantowy uznawany jest za szczyt osiągnięć mistrzów jubilerstwa.
Pełny, klasyczny szlif brylantowy zawiera nie mniej niż 58 faset: 33 w koronie i 25 w podstawie, a kamień szlifowany w ten sposób, widziany w planie, jest okrągły.
Szlif brylantowy stosuje się do obróbki diamentów i innych przezroczystych kamieni.
Historyczne szlify diamentów Po raz pierwszy obróbki diamentu w celu zwiększenia efektu optycznego dokonano w XII wieku. Wcześniej znano tylko kamienie surowe, których ostre krawędzie niekiedy szlifowano, a płaskie powierzchnie kryształu polerowano.
1. „Spiczasty kamień” jest pierwszym szlifem diamentu.
2. Około 1400 r. powstał „kamień gruby” (kamień tablicowy) – ośmiokątny kryształ o dużej płaskiej powierzchni (tafli) i mniejszej powierzchni na dolnym szpicu (kolet). W tym samym czasie, wskutek odłupywania lub zeszlifowania dwóch wierzchołków ośmiościanu powstał „cienki kamień”.