Historia rozwoju konstrukcji Pierwszy, nieuzbrojony prototyp PR-02 z silnikiem Viper 8 o ciągu 7,80 kN (795 kG) zakupionym na Zachodzie przez Jugosławię, został oblatany 5 lutego 1960 roku przez pilota doświadczalnego Instytutu Lotnictwa, inż. Andrzeja Abłamowicza. Kolejne dwa prototypy PR-03 i PR-04 zostały oblatane w marcu i lipcu 1961. Od pierwszej maszyny różnił je silnik HO-10 (wzorowany na Viperze) o ciągu 7,84 kN (800 kG) oraz posiadane już uzbrojenie (działko kal. 23 mm). 28 kwietnia 1964 roku oblatano prototyp PR-03 z prototypowym docelowym silnikiem SO-1. TS-11 Iskra bis A – wersja szkolno-treningowa produkowana od 1963 roku. Po zainstalowaniu silnika SO-1 o ciągu (980 kG) pobito na niej (piloci: Andrzej Abłamowicz i Ludwik Natkaniec) następujące rekordy: lot po obwodzie zamkniętym 100 km – 2 września 1964 – 715,7 km/h lot po obwodzie zamkniętym 500 km – 24 września 1964 – 730 km/h lot na bazie 15/25km – 26 września 1964 – 839 km/h TS-11 Iskra bis B – wersja szkolno-treningowa z czterema zamkami na podwieszane uzbrojenie. Prototyp nosił oznaczenie TS-11 Iskra 100. TS-11 Iskra bis C – jednomiejscowy samolot rozpoznawczy z 1971. Prototyp oznaczony był jako TS-11 Iskra 200 Art. Samolot został wyposażony w 3 kamery fotograficzne AFA-39, a w miejscu tylnego fotela dodatkowy zbiornik paliwa.