Na czterech pierwszych igrzyskach olimpijskich rozgrywano po cztery konkurencje narciarstwa klasycznego – dwie biegowe i po jednej w kombinacji i skokach. W 1936 roku do kalendarza włączono także bieg sztafetowy. Na igrzyskach w 1952 roku po raz pierwszy zaprezentowały się biegaczki narciarskie, zatem w tym roku narciarze klasyczni rywalizowali już w sześciu konkurencjach, w tym czterech w biegach narciarskich. Cztery lata później do kalendarza igrzysk wprowadzono drugą konkurencję biegową kobiet, którą był bieg sztafetowy oraz kolejną konkurencję biegową mężczyzn. Pod względem liczby rozgrywanych zawodów w narciarstwie klasycznym, kalendarz olimpijski pozostawał niezmienny do 1964 roku. Wówczas rozegrano siedem konkurencji biegowych – cztery męskie i trzy kobiece, a także po raz pierwszy rozegrano rywalizację skoczków na obiekcie normalnym. Na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1984 w Sarajewie rozegrano osiem konkurencji biegowych, dwie w skokach narciarskich i jedną w kombinacji norweskiej. Podczas kolejnych igrzysk w kalendarzu znalazły się ponadto zawody drużynowe w skokach i kombinacji. W 1992, 1994 i 1998 roku przeprowadzono dziesięć konkurencji biegowych, a liczba konkurencji w kombinacji i skokach nie uległa zmianie. Na igrzyskach w Salt Lake City po raz pierwszy biegacze i biegaczki rywalizowali w sprincie.