Na podium zawodów pucharowych po raz pierwszy stanęła 15 marca 1993 roku w Hafjell, gdzie była druga w gigancie. W zawodach tych wyprzedziła ją tylko Christina Meier-Höck, a trzecie miejsce zajęła kolejna Niemka, Katja Seizinger. Poza tym Ertl wielokrotnie plasowała się w czołowej dziesiątce, jednak na podium już nie stanęła. Sezon 1992/1993 ukończyła na siódmym miejscu w klasyfikacji generalnej oraz trzecim w klasyfikacji giganta, w której uległa tylko Francuzce Carole Merle i Austriaczce Anicie Wachter. W tym samym roku wystartowała także na mistrzostwach świata w Morioce, zdobywając brązowy medal w gigancie. Podobnie jak w Pucharze Świata lepsze były tylko Merle i Wachter.
Pierwsze zwycięstwo w zawodach PŚ odniosła 19 marca 1994 roku w Vail, gdzie była najlepsza w gigancie. Poza tym jeszcze trzykrotnie stawała na podium i sezon 1993/1994 zakończyła na piątej pozycji. Piąta była także w klasyfikacji giganta, w klasyfikacji slalomu zajęła czwarte miejsce. Podczas igrzysk olimpijskich w Lillehammer w lutym 1994 roku zdobyła srebrny medal w gigancie. Po pierwszym przejeździe zajmowała piąte miejsce, tracąc do prowadzącej Włoszki Debory Compagnoni 0,97 sekundy. W drugim przejeździe uzyskała drugi wynik, co dało jej drugi łączny czas, o 1,12 sekundy za Compagnoni i 0,78 sekundy przed Vreni Schneider ze Szwajcarii.