thumb|240px|Posąg Kōbō-Daishi przed świątynią w Kobe – japoński mnich, uczony, poeta i artysta, założyciel buddyjskiej sekty shingon (Shingon-shū; Sekta Prawdziwego Słowa). Znany jest również pod pośmiertnym imieniem , nadanym mu przez dwór cesarski w 921 r.
Życiorys Urodził się w historycznej prowincji Sanuki (obecnie prefektura Kagawa) na wyspie Sikoku. Pochodził z arystokratycznej rodziny Saeki. Jego ojcem był Saeki-no-Atai-Tagimi, matka pochodziła z rodu Ato. Jako dziecko nosił imię Mao.
W 804 roku Kūkai wyruszył do Chin, gdzie pobierał nauki u Huiguo (746–805), nauczyciela buddyzmu ezoterycznego, który z kolei był bezpośrednim uczniem indyjskiego mistrza. Podczas swojego pobytu w Państwie Środka poznał także chińską kaligrafię i poezję, ucząc się u najlepszych ówczesnych mistrzów. Do Japonii Kūkai powrócił w 806 roku.
W 816 roku otrzymał z nadania cesarza Saga ziemię na górze Kōya, gdzie założył jeden z dwóch ośrodków szkoły shingon.
Kūkai zasłynął jako kaligraf i twórca sylabariusza japońskiego kana służącego do zapisu elementów fonetycznych języka japońskiego (obok chińskich znaków). Był prekursorem męskiej miłości – shudō.