Tureckie Kuman według badań etniczno-językowych, pochodzi od pnia kuǵ, kū, kuv, kub, co znaczy blady, białawo-żółtawy, płowy. Etymologia ta żółtawy, blady (w perskim do dziś żółty to niemal to samo co blady) odpowiada pierwotnemu znaczeniu rosyjskiego wyrazu połowoj, czyli płowy, białawo-żółtawy, blady (palewyj, izabełłowyj, blědnyj). Nie bez wpływów słowiańskich zapewne tłumaczą nazwę Kumanów-Połowców inne źródła europejskie (łacińskie, niemieckie) i ormiańskie (np. Adam z Bremy wymienia homines pallidi, zaś ormiański kronikarz Mateusz z Edessy pod 1050 r. cytuje „lud płowy” xartēš).
Węgierski turkolog prof. Gyula Németh dowodził, że określenie blady odnosiło się do cery PołowcówAnaniasz Zajączkowski, Związki językowe połowiecko-słowiańskie, Wrocław 1949., podobnie uważał też Lew Gumilow, według którego Niebieskookich, jasnowłosych Kumanów zaczęto na Rusi nazywać Połowcami (od słowa „połowa”, które oznacza pociętą słomę, mającą odcień matowożółty)Lew Gumilow, Od Rusi do Rosji, Warszawa 2004, s. 64..
Zobacz też Miejscowości, których nazwa może pochodzić od osiadłych lub osiedlonych tam Połowców: Komańcza Płowce
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Strona internetowa poświęcona historii Połowców oraz dotyczących ich współczesnych badań archeologicznych Codex Cumanicus
Mitochondrialny DNA starożytnych Kumanów w Europie
Kategoria:Historia Węgier
Kategoria:Ludy tureckie