– w prawie rzymskim zbrodnia obrazy majestatu, karana jako zdrada państwa. Definicja przestępstwa została zawarta w prawdopodobnie z roku 27 przed n.e.Majestas
Prawo rzymskie W prawie rzymskim jako rozpatrywane były nie tylko zamachy czy próby obalenia cesarza, lecz także pogróżki, obraźliwe wypowiedzi o osobie lub imieniu cesarza lub żarty pod jego adresem. Obejmowało również zbezczeszczenie jego pomnika lub wizerunku, wojskowe nieposłuszeństwo wobec władcy, wypytywanie astrologów i wróżbitów w sprawie przyszłości cesarza. Przestępstwo jako dopuszczało podjęcie działań bez przeprowadzenia przewodu dowodowego: bez formalnego oskarżenia, mogło być stwierdzone na podstawie denuncjacji, także ze strony niewolnikaKasjusz Dion, Księgi flawijskie (Historia rzymska LXV-LXVII), UAM, Poznań 2011, Wstęp i komentarz: Leszek Mrozewicz, przypis 48, s. 121, 122..
Prawo to było szczególnie egzekwowane za panowania cesarza Tyberiusza. W okresie jego panowania wytoczono przed Senatem około 100 takich procesów, a niemal każdy z nich kończył się konfiskatą majątku i wyrokiem śmierci lub samobójstwem oskarżonegoSzczegółowo opisuje to starożytny historyk Publiusz Korneliusz Tacyt. Sprawa Falaniusza i Rubriusza.