thumb|210px|Paramahansa Jogananda – jeden z głównych propagatorów krijajogi na zachodzie Krijajoga – specyficzna technika jogi i medytacji. Praktykanta krijajogi nazywa się krijajoginem, rzadziej też Krijabanem. Jej ożywienie nastąpiło w XIX wieku, dzięki Mahawatarowi Babadźiemu, Lahiriemu Mahaśaji i Paramahansie Joganandzie. Ten ostatni pisał o niej w swej książce: Autobiografia Jogina i rozpropagował ją w świecie Zachodu. Według Joganandy (jego książki) krijajoga była znana już w starożytności i średniowieczu, jednak trzymana w tajemnicy. Techniki krijajogi są obecnie pilnie strzeżone przez organizację i instytuty nauczające jej oraz mistrzów krijajogi. Propagowanie krijajogi (i opisywanie jej) bez zezwolenia osób upoważnionych do tego przez owe instytuty, jest surowo zakazane.
Mimo iż korzenie krijajogi tkwią w hinduizmie, nie jest związana z żadną konkretną religią i może być praktykowana przez członków różnych wyznań.
Termin krija jest często wykorzystywany w Indiach, toteż spora część technik określanych mianem krijajoga różni się od krijajogi nauczanej przez Mahawatara Babadźiego i Lahiriego Mahaśaję.