Stateczność, bezruch postaci ukazują jej majestat. Posągi przybierają ogromne rozmiary. Ulubionym materiałem do wykonywania portretów władcy staje się czerwony porfir. Z tego okresu zachowała się np. grupa tetrarchów wmurowana w narożnik bazyliki św. Marka w Wenecji. Postacie są do siebie podobne. Najważniejsze w tym wypadku było ukazanie idei współrządzenia. Zgodę symbolizuje wzajemny uścisk ukazanych postaci. Z portretu wyparty został naturalizm. Zastąpił go symbolizm.
Druga grupa portretowa to popiersia. Ich forma zmieniała się w ciągu dziejów od głowy z wycinkiem szyi do rzeźby obejmującej górną część tułowia. Genezę powstania tego gatunku rzeźb wywodzi się z rzymskiego obyczaju zdejmowania woskowych masek pośmiertnych, które z czasem zaczęto wykonywać jako podobizny w kamieniu. Wystawiane podczas pogrzebów maski, na co dzień eksponowano w domach, a wielkość ich zbioru świadczyła o starożytności rodu. Wartościowym zabytkiem poświadczającym ten zwyczaj jest tzw. Statua Barberini (z lat 40–30 p.n.e.) przedstawiająca męską postać w todze, podtrzymującą dwa popiersia – wyobrażenia przodków.