Partnerstwo dla Pokoju () – program określający szczególny rodzaj stosunków łączących państwa członkowskie NATO z państwami aspirującymi do tego miana, a także mechanizm współpracy tychże państw w zakresie ładu, bezpieczeństwa oraz stabilizacji w Europie. thumb|upright=1.8|Państwa członkowskie Partnerstwa dla Pokoju
Geneza Idea „Partnerstwa dla Pokoju” była odpowiedzią na zgłaszaną przez państwa Europy Środkowo-Wschodniej od 1990 r. gotowość wstąpienia do NATO. Zgłoszona została przez amerykańskiego sekretarza obrony Les Aspina podczas konferencji ministrów obrony państw członkowskich NATO w Travemünde w październiku 1993 r. jako propozycja podpisania przez NATO umowy o współpracy obronnej z państwami Europy Środkowo-Wschodniej. Była jednocześnie sygnałem dla Federacji Rosyjskiej (sprzeciwiającej się rozszerzeniu sojuszu), iż integracja kolejnych państw z Paktem Północnoatlantyckim jest realna. Oficjalny dokument zawierający zasady i warunki uczestnictwa w „Partnerstwie dla Pokoju” został przyjęty podczas szczytu w Brukseli 10 stycznia 1994. Zaproszenie do udziału w „Partnerstwie dla pokoju” wystosowano do wszystkich państw europejskich zainteresowanych współpracą z NATO. Do połowy 1995 r.