Przestrzeń konfiguracyjna w mechanice klasycznej W mechanice klasycznej stan układu w danej chwili jest najczęściej zadawany za pomocą współrzędnych kartezjańskich. Jeżeli układ składa się z n cząstek poruszających się w przestrzeni 3-wymiarowej, to wymiar przestrzeni konfiguracyjnej wynosi 3n.
Jeżeli cząstki układu podlegają więzom, to wygodnie jest wprowadzić współrzędne uogólnione, których liczba będzie mniejsza niż 3n, np. równa f. W tym wypadku przestrzenią konfiguracyjną układu będzie rozmaitość f-wymiarowa, utworzona ze zbioru możliwych stanów układu, opisany za pomocą współrzędnych uogólnionych.
Przestrzeń konfiguracyjna w mechanice kwantowej W mechanice kwantowej stosuje się opis stanów układów przez opis statystyczny, zadając rozkłady prawdopodobieństw przyjmowania danych położeń przez układ cząstek. Często jednak dogodniej jest opisywać stany układów za pomocą prędkości lub pędów cząstek. Wtedy przestrzeń konfiguracyjną tworzą punkty, reprezentujące możliwe prędkości (lub pędy) poszczególnych cząstek układu kwantowego. Np. stan kwantowego gazu elektronowego opisuje się przy użyciu przestrzeni prędkości z wyróżnioną kulą Fermiego.
Zobacz też przestrzeń fazowa współrzędne uogólnione więzy mechanika Lagrange'a
Bibliografia
G.