445 k.c.” (wyrok SN z 12.04.1972, II CR 57/72, OSNC 1972/10/183 lub wyrok SN z 29.04.1971, II CR 86/71, OSP 1971/12/232). Niekiedy wreszcie Sąd Najwyższy wymienia roszczenie wskazane w art. 445 § 1 k.c., jako jedno z roszczeń odszkodowawczych (np. wyrok SN z 6.10.1970, II PR 276/70, LEX nr 6798 albo wyrok SN z 25.02.1971, II PR 18/71, LEX nr 6884 albo wyrok SN z 22.05.1990, II CR 225/90, LEX nr 9030). Za stanowiskiem, iż zadośćuczynienie jest rodzajem odszkodowania przemawia ponadto treść art. 13 ust. 2 i art. 14 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Ustawodawca w przepisach tych mówi wyłącznie o „odszkodowaniu”, choć bez wątpienia dotyczą one zarówno odszkodowania sensu stricto (za szkody majątkowe), jak i zadośćuczynienia (za szkody niemajątkowe)'. Tym samym należy uznać, że ustawodawca nie uznaje rozdzielności zakresów pojęć „odszkodowanie” i „zadośćuczynienie”.Zadośćuczynienie jako rodzaj odszkodowania..