W ich wytwarzaniu uczestniczyło także kilka fabryk francuskich, w tym Simca.
W latach 1940–1945 armia niemiecka odebrała następującą liczbę egzemplarzy Kettenkradów: 1940 – 142 1941 – 419 1942 – 967 1943 – 2440 1944 – 4155 1945 – 288
W sumie dostarczono 8411 sztuk.
Kettenkrady były produkowane również po wojnie. W 1947 roku, po uzyskaniu zezwolenia władz okupacyjnych, ze zgromadzonych części zamiennych i nieukończonych pojazdów zdołano skompletować 200 egzemplarzy. Do końca produkcji w 1948, udało się zmontować co najmniej 500 sztuk. Były one używane głównie w leśnictwie – do holowania ściętych drzew. Pewna liczba została dostosowana do pełnienia funkcji pojazdów straży pożarnej, np. używała ich fabryczna straż pożarna w zakładach NSU.
Wersje pojazdu Sd.Kfz. 2 – podstawowa wersja produkcyjna. Wykorzystywana jako uniwersalny pojazd transportowy oraz holujący lekkie działa lub jednoosiową przyczepkę. Sd.Kfz. 2/1 – pojazd produkowany dla potrzeb oddziałów łączności. Nosił on oficjalne oznaczenie kleines Kettenkraftrad für Feldfernkabel (Sd.Kfz. 2/1). Był on przystosowany do przewożenia dwóch bębnów z kablem telefonicznym nad przedziałem silnikowym. Dwa kolejne bębny przewożono na specjalnej jednoosiowej przyczepce. Wymiary pojazdu były nieco większe niż wersji podstawowej.