Rządy po nim przejął Astyages. Odziedziczył po ojcu potężne imperium, jednak nie zdołał utrzymać pokojowych stosunków z Babilonią i szybko znalazł się z nią w stanie wojny. W 549 r. p.n.e. wnuk króla, Cyrus II na czele wojsk perskich wyruszył przeciwko armii swojego dziadka. Zwycięstwo Persów doprowadziło do upadku państwo Medów, którzy już nigdy nie odzyskali niezależności. Jednakowoż stanowili równouprawniony lud obok Persów w imperium.
Chociaż powszechnie uznaje się, że Medowie odegrali ważną rolę w historii starożytnego Bliskiego Wschodu, nie pozostawili po sobie żadnych pisemnych zapisów pozwalających na rekonstrukcję ich historii. Wiedza o Medach pochodzi jedynie ze źródeł zagranicznych, takich jak Asyryjczycy, Babilończycy, Ormianie i Grecy, a także z kilku irańskich stanowisk archeologicznych, które prawdopodobnie były przez nich zamieszkiwane. Relacje dotyczące Medów, o których wspomina Herodot, ukazują obraz potężnego ludu, który na początku VII wieku p.n.e. utworzył imperium, które przetrwało do lat 550. p.n.e., odegrał kluczową rolę w upadku Asyrii i konkurował z potężnymi królestwami Lidii i Babilonii. Państwo Medów wciąż trudno dostrzec w dokumentacji, co pozostawia wiele wątpliwości co do jego zasięgu.