W 1917 zdał na Mittelschullehrer – und Rektore Xamen w Gdańsku egzamin z historii i języka francuskiego. W latach 1917–1918 prowadził wykłady z języka polskiego i historii dla nauczycieli w Chełmnie i Grudziądzu. Był jednym z członków założycieli Towarzystwa Nauczycieli Polaków w Ziemi Chełmińskiej.
Od 27 do 29 grudnia 1918 przebywał w Poznaniu, gdzie był obecny przy powitaniu Ignacego Paderewskiego. Był również świadkiem wybuchu powstania wielkopolskiego. Następnie wybrany został jako delegat na Zjazd Nauczycieli byłej dzielnicy pruskiej. Po powrocie z tego zjazdu spotęgował pracę organizacyjną wśród nauczycielstwa polskiego.
W latach 1920–1928 był wykładowcą w Seminarium Nauczycielskim w Grudziądzu. W wyborach parlamentarnych w 1919 został wybrany posłem z ramienia Narodowej Partii Robotniczej. W Sejmie Rzeczypospolitej Polskiej I kadencji był członkiem klubu Chrześcijańsko-Narodowego Stronnictwa PracyTadeusz i Witold Rzepeccy, Sejm i Senat 1922–1927, Poznań 1923, s. 471.. Jako poseł w parlamencie reprezentował głównie nauczycieli, a szczególnie okręg pomorski. Oprócz udziału w pracach różnych komisji sejmowych piastował dodatkowo funkcję sekretarza Komisji Oświaty oraz funkcję sekretarza klubu poselskiego Stronnictwa Pracy.
W latach 1928–1936 był nauczycielem w Szkole Powszechnej im.