W 1943 ojcem duchowym pierwszych ośmiu członkiń (Maria Okońska, Hanna Iłowiecka, Zofia Daremniak, Maria Wantowska, Janina Piasecka, Wanda Kupczyńska, Telimena Pietraszun, Maryla Kurowska), tzw. Ósemki (nazwa inspirowana ośmioma błogosławieństwami), został ks. Stefan Wyszyński, który pełnił posługę kapłańską w Zakładzie dla Ociemniałych w Laskach. Opierano się na kulcie Maryi Jasnogórskiej. W 1947 Ósemka – na podstawie konstytucji apostolskiej papieża Piusa XII Provida Mater Ecclesia – zaczęła działać jako Instytut Świecki Pomocnic Maryi Jasnogórskiej Matki Kościoła, propagując swoje idee na obozach młodzieżowych.
W 1952 na ręce Wyszyńskiego Maria Okońska, Maria Wantowska i Janina Michalska złożyły śluby wieczyste. W 1956 w porozumieniu z przeorem klasztoru na Jasnej Górze o. Jerzym Tomzińskim powstały ustawy wspólnoty. Autorem był Wyszyński. W 2005 zmieniono nazwę organizacji na Instytut Prymasa Wyszyńskiego, co zasugerował Jan Paweł II. Wskazał bowiem na konieczność podjęcia przez członkinie organizacji działalności na rzecz dziedzictwa Wyszyńskiego. Nazwę w 2006 zatwierdziła ją watykańska Kongregacja Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego.