Po rewolucji październikowej zajął się reżyserią filmów agitacyjnych. Jego pierwszym pełnometrażowym obrazem był zrealizowany wspólnie z uczniami Goskinszkoły (m.in. Wsiewołodem Pudowkinem) Sierp i młot z 1921. Wyreżyserował jeszcze kilka filmów o równie propagandowym charakterze, m.in. Krzyż i Mauzer (1925), Car i poeta (1927). Władimir Gardin odegrał istotną rolę w formowaniu się narodowych kinematografii Ukrainy i Białorusi. Wraz z miejscowymi młodymi twórcami zrealizował tam filmy Ślusarz i kanclerz, Ostap Bandura, Kastuś Kalinowski, istotne dla rozwoju lokalnej produkcji.
W latach 30. Władimir Gardin skupił się na aktorstwie. Role w filmach Turbina 50 000 i Juduszka Gołowlow należały do najlepszych w jego karierze. Ponadto grał wiele ról istotnych dla rozwoju socrealizmu w ZSRR u czołowych reżyserów epoki. Napisał również dwutomowe Wspomnienia (1959–1952).
Został odznaczony m.in.