Od 1908 publikował artykuły na łamach „Promienia”, organu prasowego „Promienistych”.
W 1908 wstąpił do tajnego Związku Walki Czynnej we Lwowie. W tym czasie Związek liczył 54 szeregowców i 10 wykładowców. W Związku przeszedł kurs niższy (żołnierski), średni (podoficerski) i wyższy (oficerski), a w 1910 przystąpił do legalnego Związku Strzeleckiego, którego lwowską sekcją dowodził Władysław Sikorski. W 1911 po ukończeniu gimnazjum rozpoczął studia historyczne na Uniwersytecie Lwowskim, gdzie w 1917 uzyskał doktorat. Podczas studiów rozpoczął działalność w Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej Galicji i Śląska Cieszyńskiego. W tym samym czasie działał w Towarzystwie Szkoły Ludowej w Galicji.
2 sierpnia 1914 zmobilizowany do cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej, brał udział w walkach na froncie karpackim. W 1916 z uwagi na odmrożenia zagrożony amputacją obu nóg. Dzięki interwencji Ignacego Daszyńskiego został ewakuowany do Wiednia. Opuścił szpital w kwietniu 1917. Wówczas obronił doktorat. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Strzelców Nr 19. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 grudnia 1917.