Próbując zawsze przedstawić Nikołaja Wsiewołodyjowicza w korzystnym świetle, Stiepan Trofimowicz stara się przypodobać Warwarze Pietrownie. Nikołaj Wsiewołodowicz Stawrogin – główny bohater powieści, ostatni potomek bogatej ziemiańskiej rodziny. Choć przystojny, inteligentny i wyrafinowany, narrator stwierdza, że jest zbyt idealny: „chłopak jak malowanie, a jednocześnie jakiś odstręczający w tej urodzie.”Dostojewski Fiodor, Biesy, Warszawa 2010, s. 47. W towarzystwie „ niezbyt rozmowny, elegancki bez przesadnego wykwintu, zadziwiająco skromny, a zarazem śmiały i pewny siebie”. Wiele innych osób jest zafascynowanych postacią Stawrogina, w szczególności młody Wierchowieński, który widzi go jako lidera rewolucji, którą próbuje wywołać. Szatow spojrzał raz na niego jako na wielkiego przywódcę, który mógłby zainspirować Rosję do chrześcijańskiej regeneracji. Widzi go jako osobę, która utraciła rozróżnienie między dobrem a złem i napędzaną przez „namiętność do znęcania się nad sobą, przez namiętność do wyrzutów sumienia, przez moralną perwersję”Dostojewski Fiodor, Biesy, Warszawa 2010, s. 260.. Po skończeniu szkoły wstąpił do armii, został oficerem carskiej gwardii. Za skandale i udział w pojedynkach został zdegradowany. Wyróżnił się w 1863 roku w walkach z polskimi powstańcami.