thumb|Fingerabdruck, z wykreślonym przez urzędnika językiem górnośląskim thumb|Objaśnienia Fingerabdruck, palcówka (niem. Personalausweis) – policyjne stwierdzenie ewidencji ludności, także niemiecki dowód osobisty wprowadzony na terenach okupowanej Polski w listopadzie 1939 roku. Dowody były wprowadzone w celu uporządkowania spraw meldunkowych na terenie Polski oraz poszerzenia bazy rekrutacyjnej Wehrmachtu.
Fingerabdruck w dosłownym tłumaczeniu oznacza "odcisk palca", nazwy tej nie używali funkcjonariusze niemieccy. Był pierwszym powszechnie posiadanym dowodem osobistym wśród ludności na ziemiach polskich.
Dane zawarte w dowodzie: imię i nazwisko data i miejsce urodzenia język wyznanie przynależność narodowa wykształcenie zawód stopień wojskowy miejsce pracy informacje dotyczące posiadanych gruntów oraz działalności gospodarczej.
Fingerabdruck był uwierzytelniany odciskiem kciuka i własnoręcznym podpisem. Zgodnie z prawem należało ten dowód nosić przy sobie oraz okazać go na żądanie funkcjonariuszy niemieckiej policji. Dowody były podstawą do otrzymywania kart żywnościowych.