Po II wojnie światowej Ludowe Wojsko Polskie korzystało z fortu w celach magazynowych. Od lat 60. XX wieku rozpoczęły się działania mające na celu otwarcie fortu dla zwiedzających. Od 1979 w lewej części fortu funkcjonuje Muzeum Martyrologii Wielkopolan – Fort VII.
W 2000 roku Rada Miasta Poznania zadecydowała o przekazaniu Agencji Mienia Wojskowego Fortu VIII, w zamian otrzymując Fort VII.
Teren fortu wchodzi w skład obszaru Natura 2000 (obszar specjalnej ochrony SOO „Fortyfikacje w Poznaniu”, symbol PLH300005).
Lokalizacja i konstrukcja left|thumb|200px|Zdjęcie satelitarne fortu (1965). Dojazd do fortu drogą rokadową (Al. Polska). W pobliżu obiektu zabudowa domków jednorodzinnych (m.in. osiedle Lotników Wielkopolskich), na zachodzie cmentarz jeżycki, na północ – linia kolejowa Poznań – Szczecin.
Kąt między odcinkami czoła – 140°. Fort nie posiada wału piechoty (podobnie jak Fort IX).
Przebudowy Obiekt był modernizowany w latach 1887–1888, dobudowane zostały sześciostanowiskowe baterie dołączone przy barkach. W 1913–1914 wybudowano 2 schrony w przeciwskarpie i zamurowano część okien. Dwa schrony i dwie kopuły obserwacyjne zamontowano w 1939.
Przypisy , warstwa: Grunty Miasta Poznania
Bibliografia , ryc.
Linki zewnętrzne Audycja , Ratajska Telewizja Kablowa
Fort 7 Kategoria:Ogrody (Poznań)