Podczas wojny domowej w Palestynie w 1948 roku wioska była miejscem zażartych walk izraelsko-arabskich, kilkakrotnie przechodząc z rąk do rąk. Przełomowym momentem w walkach okazała się śmierć znanego arabskiego dowódcy Abd al-Qadir al-Husayni, na którego pogrzeb udało się do Jerozolimy wielu Arabów. Wielu z nich opuściło pozycje obronne, umożliwiając izraelskim oddziałom przeprowadzenie 9 kwietnia udanego szturmu. Wioska przestała wówczas praktycznie istnieć. Podczas wojny o niepodległość w 1948 wzgórze z twierdzą krzyżowców zostało zamienione w żydowski punkt oporu, który urósł do rangi symbolu wojny. Miejsce to zachowano jako pamiątka dla potomnych. Można tutaj oglądać modele oraz eksponaty z czasów bitwy z 1948.
W 1951 założono tutaj osadę Ma’oz Cijjon (pol. Twierdza Syjonu), w której osiedlili się żydowscy imigranci z Iraku, Kurdystanu, Iranu i Afryki Północnej. Początkowo był to typowy obóz dla przesiedleńców (hebr. ma’abara), w którym osadnicy mieszkali w namiotach i budowali kolejne baraki mieszkalne. Wielu z tutejszych mieszkańców pracowało w pobliskich kamieniołomach Boneh.
W 1956 na wzgórzu położonym na wschód od Ma’oz Cijjon założono nową osadę, którą nazwano Mewasseret Jeruszalajim. Zamieszkali w niej żydowscy imigranci z Afryki Północnej.