Wychodząca z klasztoru Ksieni wyprowadza ze sobą Antyfola z Syrakuz i jego sługę. Rozpoznaje w Egeonie swego męża w Antyfolu z Efezu swego drugiego syna. Wszystkie zawiłości zostają wyjaśnione.
Charakterystyka utworu Krytycy wahają się w kwestii kwalifikacji utworu pomiędzy uznaniem jej za farsę, komedię problemową lub zwykłą krotochwilę. Autor położył w utworze nacisk na akcję złożoną z epizodów-omyłek, wzmacniając ją i komplikując, w stosunku do pierwowzoru Plauta, o dodatkową parę bliźniaków-służących. Sztuka jest interesująca dla poznania rozwijającego się talentu dramatycznego Szekspira. Nie zawiera poważniejszej charakterystyki postaci, czy pogłębionej idei przewodniej. Skupia się na zabawieniu widza. Humor jej jest raczej niewybredny, gra słów dosyć wulgarna. Nieporadny i łamiący się biały wiersz miesza się z doggerelem, którym posługują się bracia Dromiowie. Komedia omyłek jest najbardziej klasyczną z komedii Szekspira, zachowuje trzy jednościː czasu, miejsca i akcji.
Zobacz też ekranizacje dzieł Williama Shakespeare’a chronologia powstawania dzieł Williama Shakespeare’a
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Wszystkie polskie przekłady Komedii omyłek wraz z omówieniami ich strategii i recepcji dostępne są w repozytorium cyfrowym Polski Szekspir UW.
Kategoria:Dramaty Williama Shakespeare’a Kategoria:Utwory literackie z 1594