Z upływem czasu mincerze tracili te dodatkowe uprawnienia, stając się głównie rzemieślnikami od wytwarzania pieniądza bilonowego. Ich nadzorca faktycznie stał się książęcym lub królewskim urzędnikiem zarządzającym mennicą i zasobami pieniężnymi władcy. Od XIII wieku w organizacji pracy menniczej nastąpiła specjalizacja, z odpowiadającym za całość mincmistrzem (niem. Münzmeister), mincerzami rytującymi stemple (tłoki) i wybijającymi monety oraz probatorem (wardejnem), którego zadaniem było nadzorowanie jakości stopu i wybitych monet. Uogólnione pojęcie mincerza w praktyce stwarzało pewne niejasności. Mincmistrz (mincmajster), będący jako kierownik warsztatu (bądź całej mennicy) organizatorem produkcji i obrotu monetarnego, mógł też być jedynie zamożnym przedsiębiorcą dzierżawiącym mennicę i angażującym jej personel. We wcześniejszym mennictwie chwiejne było także rozgraniczenie pomiędzy rzemieślnikiem – mincerzem wybijającym monetę i artystą – rytownikiem (grawerem) sporządzającym według projektu tłoki (stemple) menniczeRyszard Kiersnowski: Moneta w kulturze wieków średnich. Warszawa: PIW, 1988, s.