Na bazie tego słownika Fedir Gartner i Stepan Smal-Stocki opracowali podręcznik Ruska hramatyka, dla której w 1893 r. uzyskali atest do użytku szkolnego. Tym razem władze austriackie nie ustąpiły przed protestami naukowców ani ambasady rosyjskiej. W ten sposób współczesna ortografia i alfabet ukraiński (choć z pewnymi osobliwościami galicyjskimi) zostały po raz pierwszy wprowadzone do użytku oficjalnego.
W Rosji ukraiński nie stał się językiem urzędowym, nie było więc urzędowo zatwierdzonej pisowni. Jednak po rewolucji 1905 roku odwołany został zakaz druku w języku ukraińskim i nakaz używania alfabetu rosyjskiego. Dla Ukraińców pod władzą Imperium Rosyjskiego naturalny był wówczas powrót do pisowni fonetycznej, której normy określił słownik Borysa Hrinczenki. Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu w 1917 na Ukrainie zaczęto tworzyć szkoły z językiem ukraińskim. Dla ich potrzeb komisja ministerialna Ukraińskiej Republiki Ludowej opracowała pierwsze skrótowe zasady pisowni, wydane ostatecznie w 1919 roku.