Choć występował tylko we Włoszech, jego sława sięgnęła całej Europy. W 1827 roku papież Leon XII uhonorował go Orderem Złotej Ostrogi. Dopiero w 1828 wyruszył na występy zagraniczne. Okazały się one wielkim triumfem Paganiniego. Grał między innymi w Austrii, Niemczech, Francji i Anglii. W 1829 występował również w Poznaniu i Warszawie. W Warszawie Paganini bawił od 24 maja do końca lipca; wówczas, 14 lipca 1829 roku na Zamku Królewskim, podczas uroczystości koronacyjnych cara Mikołaja I na króla Polski odbył się uroczysty koncertowy „pojedynek” pomiędzy nim a polskim skrzypkiem i kompozytorem Karolem Lipińskim. Jego występy były wielkim wydarzeniem, podsycanym przez plotki i reklamę. Również swoim wyglądem oraz zachowaniem na koncertach i poza nimi wywierał wielkie wrażenie. Ostatnie lata swego życia spędził w Nicei. Chorował na gruźlicę i nie mógł mówić. W testamencie z kwietnia 1837 roku swoim głównym spadkobiercą uczynił syna Achilla, jedne ze swoich skrzypciec zapisał miastu Genui, a pozostałe instrumenty mieli otrzymać skrzypkowie: Charles de Bériot, Heinrich Wilhelm Ernst, Karol Lipiński, Josef Mayseder, Bernhard Molique, Ole Bull, Louis Spohr oraz Henri Vieuxtemps.