Ostatecznie dopiero konstrukcja oftalmometru niemieckiego fizjologa Hermanna von Helmholtza z 1850 r. rozwiązała ten problem i pozwoliła na wiarygodne pomiary u żywego pacjenta. Jednak późniejsze opinie praktyków wskazywały na niewygodę jego używania i długi czas pomiarów, co czyniło z niego narzędzie bardziej laboratoryjne niż kliniczne.
Naprawdę praktyczne urządzenie przedstawili ostatecznie w 1881 Francuz Louis Emile Javal i Norweg Hjalmar August Schiötz. Po dalszych ulepszeniach i zmianie nazwy na keratometr jest on nadal użytkowany w celu pomiarów rogówki, w tym astygmatyzmu.
Zasada działania Rogówka jest jednocześnie wypukłą powierzchnią zakrzywiającą światło, jak też wypukłą powierzchnią odbijającą światło. W zasadzie pomiar zakrzywienia rogówki wymaga tylko dokonania pomiarów odbicia wzorca o znanym rozmiarze i odległości od powierzchni rogówki przez lunetkę, a następnie wykonania obliczeń z wykorzystaniem założonego współczynnika załamania światła.
Problemem jest to, że drobne mimowolne ruchy oka powodują praktyczną niemożność ustawienia początku przyrządu pomiarowego na jednej krawędzi