Wielokrotnie startował także w ogólnopolskich turniejach otwartych, w wielu z nich zajmując czołowe lokaty, m.in.: w Iwoniczu-Zdroju (1976 – dzielone II miejsce za Dawidem Bronsteinem), Janowie Podlaskim (1976 – dzielone II oraz 1977 – dzielone I), Świnoujściu (1977 – I), Rybniku (1977 – II), Warszawie (1978 – II), Wieżycy (1980 – I), Świeradowie-Zdroju (1983 – dzielone I), Nałęczowie (1986 – II) oraz w Bielsku-Białej (1990 – dzielone II).
W roku 1989 osiągnął duży sukces, zdobywając w Katowicach tytuł mistrza Polski w szachach szybkich„Szachy” nr 5/1989, s. 125-127.. Od 1994 r. w turniejach klasyfikowanych przez Międzynarodową Federację Szachową występuje bardzo rzadko. Cały czas pozostaje jednak aktywnym szachistą, często biorąc udział w turniejach szachów błyskawicznych oraz szybkich.
Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 lipca 1973 r., z wynikiem 2470 punktów zajmował wówczas 1. miejsce wśród polskich szachistów, a na liście światowej dzielił 116-127. miejsceLista rankingowa FIDE 01.07.1973 r..
Przypisy
Bibliografia ChessBase Megabase 2008
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polscy szachiści Kategoria:Szachiści Chemika Bydgoszcz Kategoria:Ludzie urodzeni w Bydgoszczy Kategoria:Urodzeni w 1951