W historii Warszawy zapisał się głównie jako ekscentryk i człowiek obłąkany. Według opracowania Juliusza Wiktora Gomulickiego, wykradł z cmentarza głowę swojej platonicznej miłości i wraz ze studentami medycyny w tajemnicy ją zabalsamował. Głowa ponoć towarzyszyła mu w jego zagranicznych podróżach, w tym w 1829 roku do Francji. Sekretem pozostaje, jak przemycał słój zawierający makabryczną relikwię w dobie popowstaniowej. Poza tym Minasowicz kolekcjonował stare bułki z warszawskich piekarni oraz klepsydry z murów cmentarnych i kościelnych.
Tuż przed śmiercią żył bardzo skromnie, oszczędzając na wszystkim, znaleziono go martwego z receptą, której nie wykupił, uznając cenę leków za zbyt wygórowaną. Mimo tego wspierał finansowo najbiedniejszych, a w jego mieszkaniu znaleziono sporą sumę pieniędzy, która pozwoliłaby mu żyć jeszcze wiele lat w dostatku.
Został pochowany w katakumbach na warszawskich Powązkach (rząd 60-6).
Przypisy
Linki zewnętrzne Artykuł z „Gazety Wyborczej” – „Ucięta głowa kochanki”
Kategoria:Absolwenci i studenci Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Polscy nauczyciele domowi Kategoria:Pochowani w katakumbach cmentarza Powązkowskiego w Warszawie Kategoria:Polscy malarze XIX wieku Kategoria:Polscy antykwariusze Kategoria:Polscy nauczyciele rysunku Kategoria:Polscy kolekcjonerzy sztuki Kategoria:Polacy pochodzenia ormiańskiego Kategoria:Urodzeni w 1797 Kategoria:Zmarli w 1854