Historia Początki mistrzostw sięgają roku 1924. Podczas Tygodnia sportów zimowych w Chamonix (Francja) (uznanego później za pierwsze zimowe igrzyska olimpijskie, a w 1965 także za pierwsze narciarskie mistrzostwa świata) odbył się VIII Międzynarodowy Kongres Narciarski. Na kongresie zdecydowano, że FIS powinien co roku zapraszać narciarzy na duże, międzynarodowe zawody.
W latach 1925–1927 FIS organizowała coroczne zawody narciarskie pod nazwą , jednak nie miały one w pełni oficjalnego charakteru. Jeszcze na początku lat 60. XX wieku zwycięzcy tych zawodów, w przeciwieństwie do mistrzów olimpijskich, nie byli uznawani za mistrzów świata.
W 1928 roku, na X Międzynarodowym Kongresie Narciarskim w Sankt Moritz (Szwajcaria), zdecydowano o powołaniu oficjalnej rangi corocznych Międzynarodowych Zawodów Narciarskich FIS, zwanych również Zawodami FIS (, , , , ) lub Mistrzostwami FIS, a nieoficjalnie narciarskimi mistrzostwami Europy lub mistrzostwami świata. Organizację ich pierwszej edycji powierzono Polskiemu Związkowi Narciarskiemu. Zawody te odbyły się w lutym 1929 roku w Zakopanem i były jednocześnie X Mistrzostwami Polski.