W latach następnych został starszym asystentem i habilitował się. Nadto pracował jako lekarz szpitala powszechnego w Wiedniu.
Powołany 1 kwietnia 1882 na stanowisko pierwszego profesora nadzwyczajnego farmakologii i farmakognozji UJ (po śmierci Fryderyka Skobla) i podjął równocześnie obowiązki kierownika powstałego wówczas Zakładu Farmakologii. Większość jego prac naukowych powstała podczas jego pobytu w Wiedniu, a okres profesury w UJ przyniósł ich mniej. Na stanowisko profesora zwyczajnego UJ został powołany 1 stycznia 1887. W latach 1889/1890, 1896/1897 i 1905/1906 wybierany był na dziekana Wydziału Lekarskiego UJ. W roku akademickim 1909/1910 został rektorem UJ. Był czynnym członkiem Akademii Umiejętności, prezesem Krakowskiego Towarzystwa Lekarskiego, prezesem Zachodniej Galicyjskiej Izby Lekarskiej, w okresie późniejszym Krakowskiej Izby Lekarskiej, członkiem Najwyższej Rady Zdrowia oraz Komitetu Zarządzającego Szpitala Św. Łazarza. Pomimo przekroczenia 70 roku życia pozostał nadal na stanowisku profesora (uchwała Rady Wydziału Lekarskiego UJ z 16 listopada 1923). Spośród jego uczniów katedry uniwersyteckie objęli Zygmunt Leyko, Jan Jurkowski i Adam Łobaczewski. Był żonaty z Anną z Habdank-Hankiewiczów. Nie miał potomstwa.