Po jego śmierci w 1775 roku, wioski te zostały porzucone i przez jakiś czas były miejscem bezprawia. Porządek przywrócił turecki oficer Dżazzar Pasza. W 1799 roku Napoleon Bonaparte opisał Mazra’a jako niewielką wioskę (El Masár) zamieszkałą przez chrześcijan. W latach 1877–1879 z jednego z tutejszych domów korzystał Bahá’u’lláh, założyciel bahaizmu. Później przeniósł się do letniej rezydencji Al-Bahja. Francuski podróżnik Victor Guérin opisał ją pod koniec XIX wieku jako małą wioskę z niewielką liczbą mieszkańców. W wyniku I wojny światowej w 1918 roku cała Palestyna przeszła pod panowanie Brytyjczyków. Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 w sprawie podziału Palestyny przyznawała ten rejon państwu arabskiemu. Podczas wojny domowej w Palestynie na początku 1948 roku w okolicy tej stacjonowały siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej, które paraliżowały żydowską komunikację w całym obszarze Zachodniej Galilei. Z tego powodu siły żydowskiej Hagany zajęły wioskę w lipcu 1948 roku. W dniu 13 maja 1948 roku w wiosce urządzono punkt zbiórki mieszkańców wypędzonych z arabskich wiosek Az-Zib i Al-Bassa. Dzięki temu wioska nie została zniszczona podczas I wojny izraelsko-arabskiej i zachowała swój pierwotny charakter.