W języku francuskim stosowanie trybu łączącego wynika między innymi z rodzaju czasownika w zdaniu nadrzędnym, np. Je vois qu’il le fait – widzę, że to robi; Je veux qu’il le fasse – chcę, żeby to robił. W przypadku niektórych czasowników w zdaniu nadrzędnym tryb łączący stosuje się jedynie przy zdaniach przeczących i pytających, przykładowo: Je pense qu’il le fait – sądzę, że to robi; Je ne pense pas qu’il le fasse – nie sądzę, by to robił; Penses-tu qu’il le fasse? – czy uważasz, że on to robi? Oprócz wymienionych, istnieją też różne inne reguły stosowania tego trybu.
Język niemiecki
W języku niemieckim występują dwie formy trybu łączącego, tj.: Konjunktiv I i Konjunktiv II. Występują one w czterech czasach, tj. teraźniejszym, przeszłym, przyszłym i zaprzyszłym. Formy Konjunktiv I to odpowiednio Konjunktiv Präsens, Konjunktiv Perfekt, Konjunktiv I Futur I i Konjunktiv I Futur II. Formy Konjunktiv II to odpowiednio Konjunktiv Imperfekt, Konjunktiv Plusquamperfekt, Konjunktiv II Futur I (tzw. Konditional I) i Konjunktiv II Futur II (tzw.