Bitwa pod Żarnowem miała miejsce 16 września 1655 podczas drugiej wojny północnej pomiędzy wojskami koronnymi I Rzeczypospolitej a szwedzkimi.
Przed bitwą Po opuszczeniu Warszawy przez króla Jana Kazimierza wojska szwedzkie szybko postępowały w głąb kraju. 9 września 1655 doszło do potyczki pod Inowłodzem, gdzie wojska Stefana Czarnieckiego zaatakowały straż tylną armii Arvida Wittenberga liczącą 500 rajtarów (dowodzoną przez Jerzego Forgella), po czym rozbiły ją. Straty szwedzkie wyniosły około 200 ludzi. Porażka ta nie powstrzymała pochodu wojsk szwedzkich, które wkrótce zajęły i zniszczyły Inowłódz, Drzewicę i OdrzywółW Drzewicy przetrwało wojnę 21, a w Odrzywole 22 domy.. 11 września doszło do potyczki części wojsk szwedzkich z polską jazdą. W dniu 12 września wojska szwedzkie przystąpiły do oblężenia Opoczna. Miasto, które nie mogło liczyć na odsiecz wojsk królewskich, zostało po krótkiej obronie zdobyteWszyscy obrońcy miasta zostali zabici przez żołnierzy pod dowództwem Wittenberga, a miasto, zamek i kościół uległy zniszczeniom – w mieście ocalało 20 domów..