Od XVIII wieku zaczęto rozważać także wąskie rozumienie przyczynowości (por. David Hume), co pozostawiało jeszcze więcej miejsca dla pojęcia przypadku i zbiegu okoliczności. Podobne pojęcie zdefiniowane zostało przez Arthura Schopenhauera w rozprawie Czworaki korzeń zasady racji dostatecznej (1813 r.). Określił on je jako „Następowanie po sobie w czasie zdarzeń, nie pozostających w związku przyczynowym...”Arthur Schopenhauer, Czworaki korzeń zasady racji dostatecznej, tłum. Józef Marzęcki, Wydawnictwo Antyk, Kęty 2003.. Odniósł je do arystotelesowskiego symbebekos, symbainein, por. przypadłość.

W nauce Paul Kammerer (1880–1926), wiedeński biolog, pierwszy badał systematycznie zasady koincydencji (często jednak jego opisy traktuje się jak niezbyt ścisłe choć prawdziwe anegdoty). Mając dwadzieścia lat zaczął prowadzić dzienniki koincydencji;