Lublinie, Szczecinie, Wrocławiu, Gdańsku, Łodzi i Poznaniu.
W ciągu kilku miesięcy organizacja przyjęła charakter chrześcijańsko-narodowy. Pod presją szykan ze strony Służby Bezpieczeństwa i wobec zerwania współpracy z SD, zarząd związku 16 stycznia 1957 podjął uchwałę o samorozwiązaniu. Część jego struktur na czele z Przemysławem Górnym kontynuowała jednak nielegalną działalność. W październiku 1957 członkowie organizacji warszawskiej publicznie wystąpili w obronie likwidowanego tygodnika Po Prostu. Ze względu na nasilające się represje ze strony władz, ZMD ostatecznie zakończył działalność w lutym 1958.
Członkowie związku w latach 1958–1960 kontynuowali swoją działalność opozycyjną w utworzonej przez Przemysława Górnego Lidze Narodowo-Demokratycznej.
Program W swoim programie ZMD sprzeciwiał się otwarcie dyktaturze proletariatu, koncepcji walki klas i uprzywilejowanej pozycji PZPR. Organizacja domagała się także przeprowadzenia wolnych wyborów, wprowadzenia systemu wielopartyjnego, przywrócenia Senatu oraz przywrócenia jako godła Polski orła w koronie. Do przeprowadzanych wówczas akcji ZMD należało m.in. witanie powracających z sowieckich łagrów polskich więźniów stalinowskich.
Bibliografia Wojciech Muszyński, Niepokorny, w: Biuletyn IPN, nr 1-2 (60-61), Styczeń-Luty 2006, s. 37–43. ISSN 1641-9561.
Kategoria:Organizacje opozycyjne w PRL Kategoria:Stronnictwo Demokratyczne