Na mistrzostwach świata w Pokljuce w 2001 roku wywalczył brązowy medal w biegu indywidualnym. Był to pierwszy w historii medal zawodów tego cyklu dla Łotwy. Uległ tam jedynie Finowi Paavo Puurunenowi i Wadimowi Saszurinowi z Białorusi. Na rozgrywanych cztery lata później mistrzostwach świata w Hochfilzen wywalczył także brązowy medal w sprincie, plasując się za Ole Einarem Bjørndalenem z Norwegii i Svenem Fischerem. Był też między innymi czwarty w biegu masowym na mistrzostwach świata w Chanty-Mansyjsku w 2003 roku, przegrywając walkę o podium z Francuzem Raphaëlem Poirée o 5,8 sekundy.
W 1992 roku wystartował na igrzyskach olimpijskich w Albertville, gdzie zajął 61. miejsce w biegu indywidualnym, 39. w sprincie i 16. w sztafecie. Jeszcze pięciokrotnie startował na imprezach tego cyklu, najwyższą lokatę osiągając podczas igrzysk olimpijskich w Turynie w 2006 roku. Ukończył tam rywalizację w biegu pościgowym na czwartej pozycji, tracąc do brązowego medalisty - Svena Fischera - 11,1 sekundy. Był też między innymi piąty w biegu indywidualnym i szósty w sztafecie na rozgrywanych osiem lat wcześniej igrzyskach olimpijskich w Nagano.
Siedmiokrotnie zdobywał medale mistrzostw Europy, pięć brązowych i dwa srebrne.