„A w okolicznościach O powinien uczynić Z”; postać deontyczną, wykorzystującą zwroty takie jak „jest obowiązany”, „ma obowiązek”, „jest nakazane” lub „jest zakazane”; postać językową, która na powierzchni ma charakter opisowy, lecz w danym kontekście służy przekazaniu normy.
Należy odróżniać normę postępowania od wypowiedzi, z której normę dopiero rekonstruuje się z uwzględnieniem kontekstu. Przykładowo sam okrzyk „Stój!” nie zawiera wyraźnego określenia wszystkich składników modelowej normy; adresat i okoliczności mogą być jednak ustalone z sytuacji, w której wypowiedź została sformułowana.
Norma postępowania a zdanie opisowe Normę postępowania należy odróżnić od zdania w sensie logicznym. Zdanie opisuje określony stan rzeczy i może być prawdziwe albo fałszywe. Norma postępowania nie opisuje rzeczywistości, lecz wyznacza adresatowi zachowanie i w tym ujęciu nie ma wartości logicznej.
Od samej normy trzeba zarazem odróżnić zdania o normie. Wypowiedź:
„Norma N obowiązuje w systemie prawnym S”
jest wypowiedzią metajęzykową opisującą normę i może być prawdziwa albo fałszywa.