Synagoga Nowa w Tarnowie – nieistniejąca synagoga, która znajdowała się w Tarnowie, na rogu ulic Nowej i Waryńskiego.
Historia W latach sześćdziesiątych XIX wieku liczba ludności w mieście gwałtownie wzrosła: z 8459 osób w 1857 roku do 21 779 osób w roku 1869. Ułatwiła to nowo oddana linia kolei żelaznej relacji Kraków – Dębica uruchomiona w lutym 1856 roku. Historycy przypuszczają, że na wzrost ludności w mieście miało wpływ masowe przemieszczenie się Żydów z Ukrainy do Galicji. Dwie działki, należące do folwarku Infułackie, zakupiono w 1844 roku. Budowa synagogi rozpoczęła się około 1865 roku, lecz z powodu braku środków finansowych i sporów wewnątrz gminy żydowskiej, wstrzymywano prace przez kilkadziesiąt lat. Roboty budowlane ukończono w 1908 roku. Projektów budynku przygotowano kilka, a zrealizowano projekt architekta Władysława Ekielskiego.
Synagoga została uroczyście otwarta 18 sierpnia 1908 roku, w dniu urodzin cesarza Franciszka Józefa I, przez co oficjalnie nazywana była synagogą im. Franciszka Józefa I lub Jubileuszową. Była największą żydowską świątynią w mieście. Synagoga została podpalona w 9 listopada 1939 roku. Pożar trwał 3 dni, lecz konstrukcja się nie zawaliła.