Bucarda na międzynarodowym kongresie faszystowskim w Montreaux 16 i 17 grudnia 1934 r. Symbolem francystów było zębate koło otaczające snop zboża z wbitym pośrodku galijskim toporem. Ich strojem były niebieskie koszule, granatowe spodnie i granatowy beret baskijski. Partia podzielona była na 3 grupy: legionistów w wieku powyżej 30 lat, gwardzistów (18-30 lat) i kobiety. Organem prasowym był wydawany od maja 1934 r. tygodnik „Le Franciste”.
Parti franciste głosiła początkowo radykalnie antyburżuazyjne hasła. Nie miała też wówczas charakteru antysemickiego, deklarując, że nie będzie czynić różnic pomiędzy katolikami, protestantami, wolnomyślicielami, Żydami i muzułmanami. Jej dewiza była wyrażona hasłem: Ani na prawo, ani na lewo, Naprzód! (Ni a droite, ni a gauche, En avant!). Francyści chcieli, żeby, po przeprowadzeniu rewolucji faszystowskiej (pojętej jako „druga Rewolucja Francuska”) i zlikwidowaniu podziału na prawicę i lewicę, ludność „nowego” Państwa miała być „ujednolicona” w „totalną masę”. Główny ideolog partii, wywodzący się ze środowiska katolickiego Paul Guiraud, opowiadał się za syntezą narodowego socjalizmu z francuskim dziedzictwem Pierre’a Proudhona, Édouarda Drumonta, Georges’a Sorela i Charles’a Péguy. Na czele państwa powinien stać wódz wspierany przez „arystokrację pracy”.