W latach 50. XX wieku do doliny dotarła fala żydowskich imigrantów z Maroka, Turcji, Egiptu, Syrii, Kurdystanu i Iraku. Odbudowali oni w 1951 roku moszaw Beit Josef, obok którego utworzono nowy moszaw Jardena. Wzmocniono także przygraniczny kibuc Neve Ur. W tym samym roku utworzono grupę trzech moszawów na południe od miasta Bet Sze’an: Rechow i Sede Terumot. Ich mieszkańcy zmagali się z dużymi trudnościami gospodarczymi i dopiero połączenie sił umożliwiło przezwyciężyć trudności. Wspólnie tworzą one powiązaną wioskę rolniczą o nazwie Bikur Jiszuvej (hebr. ישובי ביכורה). Rok później dołączył do niej nowo powstały moszaw Rewaja. W latach 60. XX wieku coraz większym problemem dla Doliny Bet Sze’an stawało się zapewnienie bezpieczeństwa od strony położonej na południu Samarii. Z tego powodu utworzono w masywie górskim Gilboa sieć placówek wojskowych, przy których w 1962 roku utworzono osadę Ma’ale Gilboa. Została ona w 1968 roku przekształcona w cywilny kibuc.