Obawiając się naruszenia równowagi sił na Bałkanach (Austro-Węgry, Bułgaria i Serbia miały także roszczenia względem różnych terytoriów osmańskich), cztery mocarstwa: Francja, Anglia, Włochy i Rosja, uzgodniły utworzenie tam wspólnego protektoratu pod nazwą Państwa Kreteńskiego.
Na podzieloną na cztery sektory wyspę wprowadzono międzynarodowe kontyngenty wojsk, natomiast wojska sułtańskie opuściły ją w 1898 roku. Stworzono namiastkę parlamentu z deputowanymi chrześcijańskimi i muzułmańskimi oraz funkcję Wysokiego Komisarza Krety powierzoną księciu Jerzemu. Wyspa posiadająca autonomię od kwietnia 1899, pozostawała jednak nadal w składzie Imperium Osmańskiego, co nie zadowalało skrajnych nacjonalistów, którym przewodził Elefterios Wenizelos. Jako zagorzały przeciwnik monarchii greckiej, przyjął on początkowo funkcję ministra sprawiedliwości w rządzie stworzonym przez księcia, lecz ich drogi wkrótce się rozeszły: monarchista i rojalista Jerzy dążył do wprowadzenia absolutyzmu i ogłoszenia niepodległej Krety osobnym królestwem pod własnym berłem, natomiast Wenizelos pragnął ustanowienia republiki i połączenia z Grecją. W roku 1905 wszczął republikańskie powstanie w okolicach dawnej stolicy Kandii, które księciu Jerzemu udało się stłumić za pomocą stworzonej przez siebie żandarmerii kreteńskiej.