W takiej kapsule miał się odbyć załogowy lot orbitalny Johna Glenna.
29 listopada 1961 rakieta Atlas odpalona z Canaveral wyniosła kapsułę na orbitę okołoziemską o perygeum 158 km i apogeum 237 km. W czasie lotu Enos miał podłączoną aparaturę monitorującą pracę serca, temperaturę ciała, oddychanie i ciśnienie tętnicze. Przez 183 minuty przebywał w stanie nieważkości. Wykonywał różnorodne testy psychomotoryczne, do których był przygotowywany w czasie treningów. Testy polegały głównie na uruchamianiu właściwych przycisków lub dźwigni w ustalonej kolejności. Pomimo wadliwego działania niektórych urządzeń aparatury pokładowej (co objawiało się np. nieplanowanymi elektrowstrząsami) Enos wykonał poprawnie wszystkie zadania. Stwierdzono u niego znaczny wzrost ciśnienia tętniczego, prawdopodobnie z powodu stresu wywołanego lotem i obecnością aparatury.
Planowano trzy okrążenia statku wokół Ziemi. Wadliwe działanie aparatury pokładowej skłoniło kontrolerów lotu do skrócenia misji. Po drugim okrążeniu kapsuła została sprowadzona na powierzchnię Oceanu Atlantyckiego, około 450 km od Bermudów. Po 75 minutach po wodowaniu została wyciągnięta na pokład USS Stormes.