Archeolodzy uważają, że Polinezyjczycy żyli na Pitcairn jeszcze w XV wieku, mimo to wyspy były już niezamieszkane, gdy zostały ponownie odkryte przez Europejczyków.

Okres osadnictwa europejskiego Główna wyspa została nazwana na cześć angielskiego żeglarzaPosiadającemu historyczny stopień Royal Navy ang. midshipman – nie posiadający polskiego odpowiednika – częściowo odpowiadający tytułowi podchorążego polskiej Marynarki Wojennej, niekiedy zastępowany rosyjskim terminem „miczman” (w znaczeniu do 1917). , który 3 lipca 1767 spostrzegł po raz pierwszySpostrzegł po raz pierwszy – termin używany w nawigacji. nieznaną wówczas wyspę.

mały|left|Gablota pamiątkowa W 1790 do niezamieszkanej jeszcze wyspy dotarła część zbuntowanej załogi angielskiego okrętu Bounty wraz z przywiezionymi z Tahiti kobietami i mężczyznami. Wkrótce po wylądowaniu marynarze spalili statek. Jego wrak został odkryty w 1957 w zatoce Bounty Bay. W ciągu pierwszych trzech lat osadnictwa młoda społeczność doświadczyła poważnych napięć na tle szerzącego się alkoholizmu oraz agresji byłych buntowników. Morderstwa oraz choroby spowodowały, że w 1793 przy życiu pozostało jedynie dwóch dorosłych mężczyzn: John Adams oraz Ned Young.