Zadanie rozwiązania problemu na tym obszarze Sztab Generalny Wehrmachtu powierzył dowództwu Okręgu Wojskowego Generalnego Gubernatorstwa w porozumieniu z Grupą Armii „Północna Ukraina”. Niemcom udało się zgromadzić poważne siły. Dzięki rozpoznaniu lotniczemu, naziemnemu i agenturalnemu, generalnie prawidłowo ocenili siły partyzantów i trafnie rozpoznali rejony ich koncentracji.
Siły stron Na czele całości sił niemieckich stał dowódca Okręgu Wojskowego Generalnego Gubernatorstwa gen. Siegfried Haenicke. W ich skład wchodziły: 154 DP Rezerwowa gen. Friedricha Altrichtera, 174 DP Rezerwowa gen. Friedricha Eberhardta, część 213 Dywizji Ochronnej gen. Alexandra Goeschena, Korpus Kawalerii Kałmuckiej dr. Dolla, 4 pułk szkoleniowy Grupy Armii „Północna Ukraina”, 115 pułk strzelców krajowych, 318 pułk ochrony, 4 pułk policji oraz jednostki żandarmerii i zabezpieczenia, grupa lotnicza. Łącznie liczyły one ok. 25-30 tys. żołnierzy wspartych artylerią, pojazdami pancernymi i samolotami 4 Floty Powietrznej.