Po wykiełkowaniu z nasiona jej ssawki wnikają do gleby i z nasiona wyrasta długi, cienki pęd, który zatacza koła, aż trafi na roślinę żywicielską. Wówczas pędy kanianki owijają się wokół łodygi żywiciela zapuszczając ssawki. Po pewnym czasie kanianka traci łączność z ziemią, stając się pasożytem całkowitym. Jeżeli w krótkim czasie po wykiełkowaniu nie napotka żywiciela, obumiera.
Zgodnie z tym podziałem pasożyty całkowite są zawsze obligatoryjne i można je rozróżniać ze względu na zasiedlane części roślin, np.: łuskiewnik różowy to pasożyt całkowity (obligatoryjny) korzeniowy kanianka lnowa to pasożyt całkowity (obligatoryjny) pędowy
Półpasożytów dotyczą obydwa pozostałe podziały, czyli np.: jemioła pospolita jest półpasożytem obligatoryjnym pędowym szelężnik mniejszy (Rhinanthus minor) jest półpasożytem fakultatywnym korzeniowym
Tryb życia Najważniejszą cechą budowy umożliwiającą parazytofitom pasożytniczy tryb życia jest posiadanie specjalnych ssawek (haustorium). Wchłaniają one wodne roztwory soli i substancji organicznych z organizmu żywiciela oraz wydzielają specjalne enzymy umożliwiające inwazję do jego organizmu. U pasożytniczych roślin nadrzewnych, jak np.