Charakterystyczne dla choroby są także wytwarzające się na porażonych pędach głównych i bocznych podłużne raki drzewne wywołane zmianami miękiszu korowego, początkowo mniej lub więcej otwarte, później (na przeżywających pędach) stopniowo zalewane przez tkankę kallusową.
Skutki choroby W wyniku porażenia, siewki i sadzonki mogą zamierać już w pierwszym roku po infekcji. Zamieranie starszych pojedynczych drzew lub całych drzewostanów trwa kilka lat, dość istotny udział mają tu szkodniki wtórne. W przypadku pojawienia się szczególnie zjadliwych ras patogenu, drzewa i drzewostany mogą zamierać bardzo szybko. Gdy po epifitozie choroby nastąpi układ warunków niesprzyjających patogenowi, nawet silnie porażone drzewa mogą wrócić do zdrowia. Jeżeli nie został uszkodzony pęd główny, drzewa mogą nie tracić na jakości, gdyż obumarłe lub zamierające gałęzie będą stanowiły w miarę wzrostu drzewa dolną część oczyszczającej się korony. Zamarcie pędu głównego lub wierzchołka prowadzi na ogół do zniekształcania strzały i krzaczastego rozwoju drzewa.
Przypisy
Bibliografia
IOL- rozdział w wersji interaktywnej.
Kategoria:Godroniaceae Kategoria:Mykobiota Polski