Prace nad nową skocznią rozpoczęły się w kwietniu 1955, a w grudniu tego roku dokonano jej oficjalnego otwarcia. Profil olimpijskiej skoczni zaprojektowali: inżynier Guglielmo Holzner oraz ekspert z ramienia Międzynarodowej Federacji Narciarskiej, Straumann. Punkt konstrukcyjny usytuowany został na 72. metrze. Nowy obiekt zawierał dwie trybuny boczne, mogące pomieścić 3000 widzów, oraz dodatkowe ok. 40 000 miejsc dla kibiców zgromadzonych wokół zeskoku. W lutym 1956 na skoczni przeprowadzono zawody olimpijskie w skokach narciarskich i kombinacji norweskiej. W skokach zwyciężył Fin Antti Hyvärinen, który ustanowił rekord obiektu, w drugiej serii osiągając odległość 84 m. W kombinacji po skokach prowadził reprezentant ZSRR, Jurij Moszkin, ostatecznie jednak najlepszym zawodnikiem został Norweg Sverre Stenersen.
W 1979 na skoczni odbyła się inauguracja pierwszej edycji Pucharu Świata w skokach narciarskich. Zwycięzcą zawodów został Toni Innauer. Później jeszcze czterokrotnie rozegrano konkursy Pucharu Świata w skokach narciarskich w Cortinie d’Ampezzo. W sezonie 1981/1982 najlepszy był Roger Ruud, w sezonie 1982/1983 – Matti Nykänen, w sezonie 1983/1984 – Jens Weißflog, a w sezonie 1984/1985 – ponownie Roger Ruud.