Od 1904 pełnił funkcję kaznodziei katedralnego, a od 1908 sprawował urząd oficjała.
29 grudnia 1910 został prekonizowany biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej ze stolicą tytularną Theodosiopolis. Święcenia biskupie otrzymał 19 lutego 1911 w Archikatedrze Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gnieźnie. Udzielił mu ich wikariusz kapitulny archidiecezji poznańskiej biskup Edward Likowski w asyście Karla Augustina, biskupa pomocniczego wrocławskiego, i Jakuba Klundera, biskupa pomocniczego chełmińskiego. Po śmierci arcybiskupa Likowskiego od lutego do września 1915 był wikariuszem kapitulnym archidiecezji gnieźnieńskiej. W 1924 z powodu wieku i choroby ustąpił z urzędu biskupa pomocniczego.
W okresie studiów działał w polskim ruchu narodowym, w latach 1875–1876 piastował stanowisko prezesa Towarzystwa Polskich Górnoślązaków. Pomimo działalności patriotycznej przyjął pruski Order Orła Czerwonego IV klasy i wystąpił przeciwko obchodom 500. rocznicy bitwy pod Grunwaldem, co spotkało się z krytyką.