Grzbietu Południkowego i rozdzielającym dwa ramiona ogromnego lodowca Inylczek: południowe (Lodowiec Południowy Inylczek) i północne (Lodowiec Północny Inylczek).
Geologia Podstawa masywu zbudowana jest z wapieni, natomiast górne partie z różowawego marmuru, dzięki czemu w czasie zachodu słońca szczyt przybiera barwę purpurową.
Dzieje poznania i zdobycia Pierwsze informacje naukowe o Chan Tengri pochodzą z połowy XIX wieku, kiedy szczyt ten został dostrzeżony i opisany przez rosyjskiego geografa i eksploratora, podczas jego wyprawy w Tienszan w latach 1856–1857. Najprawdopodobniej Siemionow-Tian-Szanski był pierwszym Europejczykiem, który ujrzał Chan Tengri. W lipcu 1857 r., po przekroczeniu wysokiego grzbietu Terskej Ałatoo, z wysokości ok. 3400 m n.p.m. relacjonował on:
Nieoczekiwany widok wprost nas oślepił. Na południe od nas wnosił się łańcuch górski tak imponujący, jakiego dotychczas nie widziałem. Cały, od góry do dołu, składał się ze śnieżnych olbrzymów, których na prawo i na lewo ode mnie mogłem naliczyć co najmniej trzydzieści... W samym środku tych olbrzymów wznosiła się jedna, wyraźnie wydzielająca się spośród innych, śnieżnobiała piramida, która sprawiała wrażenie dwa razy wyższej od innych gigantów...